Ein gamal båt i stranda

Ein gamal båt i stranda,
herja av tida’s tann.
Ein gamal utsleten færing,
knust mot ei steinut strand.

Eit værslite naust i støa,
salryggja grått og brukt.
Sliten av tusen stormar,
piska av regnet’s tukt.

Dei er der som tause vitner,
minner om det som var.
Eit liv som er levd og svunne,
eit liv som me enno har.

MORGONSTEV 2295 av
GUSTAV EGIL RASMUSSEN

Reklamer

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut /  Endre )

Google+-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut /  Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut /  Endre )

Kobler til %s